Autobusy zasilane energią elektryczną zyskują uznanie w wielu metropoliach, gdzie samorządy dążą do poprawy standardu atmosfery. Pojazdy te nie emitują spalin w miejscu eksploatacji, dzięki czemu ulice stają się mniej hałaśliwe, a przechodnie odczuwają mniejszy niedogodność związany z wrzawą silników dieslowskich. Szoferzy doceniają gładkość jazdy i brak drgań, które współistnieją konwencjonalnym napędom.
Zasilanie akumulatorów odbywa się najczęściej nocą, gdy popyt na moc w sieci zasilającym jest mniejsze. Niektóre zajezdnie wyposażone są w ogniwa słoneczne, które wspomagają czynność napełniania zapasu energii. Pozostałe koncepcje zakładają zasilanie błyskawiczne na stacjach końcowych, gdzie autobus dobiera moc w okresie krótkiego postoju między kursami.
Koszt eksploatacji elektrycznego autobusu bywa mniejszy niż dieslowskiego odpowiednika, ponieważ silnik elektryczny ma skromniejszą części ruchomych, które ulegają zużyciu. Serwisowanie takiego transportera ogranicza się nierzadko do kontroli układu zatrzymującego, resorowania oraz właściwego napędu. Kierowcy odbywają kursy z zakresu ekonomicznej techniki prowadzenia, aby maksymalnie wykorzystać zasięg akumulatorów.
Pomimo zalet, implementacja floty bateryjnej wymaga inwestycji w zaplecze zasilania oraz modernizację zajezdni. Aglomeracje etapowo zastępują przestarzałe pojazdy na świeższe wersje, sprawdzając różne technologie magazynowania mocy. Elektryfikacja komunikacji zbiorowej wpisuje się w szerszą wizję zrównoważonego rozwoju przestrzeni aglomeracyjnej, w której cisza, niezanieczyszczone atmosfera i komfort podróżnych kroczą w parze.